Conservatief Café wederom een succes

Mei dit jaar schreef ik: ‘Het Conservatief Café was gisteravond een daverend succes. In totaal waren er 75 mensen op af gekomen, van wie velen na afloop bleven om te discussiëren en te ’socializen’.’ Daverend is een in het licht van het gisteravond gehouden Café een overstatement. Ditmaal waren er namelijk meer dan drie keer zoveel mensen op af gekomen.

Natuurlijk, we hebben het niet volledig op eigen kracht gehaald. Bart Jan Spruyt heeft zijn jongste boek Als je eenmaal hebt liefgehad gepresenteerd, en daarvoor zijn uit elke hoek van het land vrienden en familieleden gekomen. Het was voor een groot deel Spruyt’s avond. Als organisatie vinden wij dat prachtig: het is ons een eer om door Spruyt een podium te bieden een kleine bijdrage te kunnen conservatisme in haar hervormd-christelijke gedaante bekendheid te geven.

Maar goed, hoe nu verder? Afgelopen avond had een sterk christelijk karakter. Dat is vanzelfsprekend als je over een dominee schrijft en daar een SGP’er, CDA’er en een andere dominee over laat spreken. Volgende keer willen wij een andere kant op, dus een onderwerp dat niet tegen het christendom aanschurkt. Suggesties – in de comments hier of via e-mail – zijn hartelijk welkom.

De volgende avond is een nieuwjaarsborrel in café de Zalm, waarschijnlijk op 22 januari 2010. Dan kunnen we weer de gesprekken voortzetten. Misschien is het dan een idee om in het achterhoofd te houden wat de Verenigde Staten, die conservatieve heilstaat, als motto voeren: E pluribus unum, uit velen één.

http://www.conservatiefcafe.nl/

Scriptietijd

Op zoek naar een scriptie over een obscuur onderwerp kwam ik toevallig bij Igitur, het scriptiearchief van mijn universiteit. Alleen al interessant om te zien waarop men afstudeert. Daarin zie je waar de interesse ligt van de moderne student. Opvallend is dat voorwerp van studie bijna altijd wel een minderheid is: vrouwen, moslims, allochtonen, depressieven, und so weiter. An sich geen slechte onderwerpen, maar waarom zo vaak? Is dat de lange schaduw die Karl Marx over de moderne universiteit werpt?

Women’s studies, nooit een verrassing:
Diversity Management and Otherness-Politics: Organising (with) Difference
Beyond the “Oppressed Veiled Muslim Woman”: Breaking Barriers, Bridging Differences and Creating Dialogues

Gender and ethnicity, nog erger:
Until everybody gets there: creating space for lesbian sexuality and faith in the Reformed Churches in the Netherlands
Beyond Representationalism: Deleuze and Guattari, Feminist Posthumanism and Gloria Anzaldúa’s Borderlands

Sociale wetenschappen, toonbeeld van politieke onpartijdigheid:
De invloed van contact inbeelden op de attituden van autochtonen jegens moslims
Tolerantie ten aanzien van moslim gebruiken: gender verschillen onder de loep

Antropologie, second to none in progressivisme:
Oenze aigen bult dor in die vlakke polder: Een studie naar de geslotenheid van de Urker gemeenschap
Beleving van Burgerschap, over interculturele distantie en toenadering van ‘autochtone’ Nederlanders in Sassenheim
Stroopwafels in Istanbul

Jeugdstudies, schijnbaar speelt het leven van de jeugd alleen nog af op MSN:
Msn-en en Depressie bij adolescenten: een longitudinale studie
(Online) gepest worden – in relatie tot sociale angst, eenzaamheid en MSN-gebruik

Tot slot, bij Film- en televisiewetenschap:
Nieuwe Trend : een onderzoek naar de veranderde representatie in de Nederlandse soap Onderweg naar Morgen
De clash tussen het transhumanisme en het bioconservatisme in de X-Men Trilogie: een onderzoek naar de relatie tussen film en filosofie aan de hand van de X-Men Trilogie en de filosofie van het transhumanisme
De rebel en de nerd: Over fictionaliteit in reality tv aan de hand van het programma De Jeugd van Tegenwoordig
Onbegrijpelijk. De dood in Sesamstraat

Afstuderen op Sesamstraat, inderdaad onbegrijpelijk.

De afschaffing van de moeder

Het mag niet gezegd worden, maar iedereen weet dat er dingen zijn die vrouwen beter kunnen dan mannen en vice versa. Mannen zijn betere krijgers; vrouwen zorgen beter voor kinderen. Zo hebben activiteit als oorlogvoering en zorg dragen een sterk geslachtelijk aspect. De heersende gelijkheidsideologie miskent deze aspecten en hekelt daarom deze activiteiten. Zo is zij tegen de verzorging van het kind door de vrouw. De verzorging dient in handen te liggen van beide partners, liever nog de staat.

Dat deze geforceerde gelijkheid veel kapotmaakt, zien we in de ‘bevallingscultuur’. Heleen Crul schrijft over vroeger: ‘Als zwangere werd je aangemoedigd het wat rustiger aan te doen, niet zo moeilijk want de meeste vrouwen waren toen ze trouwden, gestopt met werken. Moeders konden bovendien rekenen op maatschappelijk respect, steun en bijval.’  De erkenning van kwetsbaarheid waaruit deze aanmoediging voortkwam is er niet meer. Zwangere vrouwen worden geacht net als mannen hard te werken. De gevolgen van de stress die daarbij komt kijken zijn ‘een lager geboortegewicht van de baby, vroege bevallingen en huilbaby’s’.

Na de bevalling, misschien het enige dat in onze cultuur nog aan vrouwen voorbeschikt is, moet de moeder snel weer aan het werk. Regelingen waardoor zij langere tijd thuis kan blijven – cruciaal voor de ontwikkeling van het kind -, zijn er in Nederland niet. Tja, als je naar de top moet, kun je niet een half jaar thuiszitten.

‘Moederschap wordt hier beschouwd als contraproductief voor het emancipatieproces,  dat zich versmald heeft tot maar één doel: fulltime werken voor vrouwen. Die opvatting wortelt in een gelijkheidsideologie die de arbeidsparticipatie van de man, met de daarbij behorende arbeidsopvattingen als norm neemt. Op die manier blijven vrouwen altijd gemankeerde mannen.’

Crul raakt hier, wellicht onbewust, het hart van de zaak. Het feminisme (of de gelijkheidsideologie; is er een verschil?) in het bijzonder heeft geen oog voor vrouwelijkheid. Zij is vijand van de vrouw, beschouwt haar als een biologisch afwijkende versie van de man, de arbeider om precies te zijn. Daarmee is zij tevens vijand van het kind, omdat die alleen tot volle bloei kan komen wanneer er zorg mogelijk is. Dat is een zorg die, zo weten wij diep van binnen allemaal, alleen een vrouw kan geven.

Kafka en extreemrechts, nauwe verwanten

Het is nogal onsmakelijk om te lezen hoe Duitse kampbeulen na een dag zware arbeid thuis ontspanning zochten in het spelen van Johann Sebastian Bach op het orgel. Het herinnert ons eraan dat de ergste vijanden meer op ons lijken dan wij willen. Vijandschap vereist vergeetachtigheid, een bereidheid om wat niet in het plaatje past uit te wissen.

Antifascistische onderzoeksgroep Kafka mocht in ÉénVandaag uitgebreid videobeelden toelichten die moesten bewijzen dat extreemrechts in opmars is. Dat is als een lid van de Christelijk Gereformeerde Kerk uitleg laten geven over radicale tendensen bij de Nederlands Gereformeerde Kerk. Dan wordt er luid geklaagd over dat christelijk-gereformeerden vinden dat de slang niet werkelijk tot Eva sprak, maar worden de talloze overeenkomsten verzwegen. U moet ze maar weten.

U heeft geen benul? Logisch, want de overeenkomsten tussen extreemlinks en extreemrechts zijn in uw door socialisten geschreven schoolboeken wijselijk verzwegen.

Wie de twee ideologieën naast elkaar legt, ziet op het eerste gezicht al een sterke afkeer van het kapitalisme. Dat bedrijven op de markt van vraag en aanbod geld weten te verdienen en van de winst aan werknemers (doorgaans) alleen het vastgestelde loon uitkeren, is hen een doorn in de oog. Zo krijgen sommige mensen namelijk meer geld dan anderen. Beter is het om de boel door de overheid te laten reguleren. Die kan alles gelijk verdelen. Zie hier hoe zowel populisme als staatsverering in deze ideologieën aanwezig zijn.

Over het antikapitalisme van vooral extreemrechts hoort u in de media niets, omdat journalisten het als vanzelfsprekend zien dat je tegen de vrije markt bent. Wat wel het nieuws haalt, zijn de protesten tegen Amerika en Israël. Beide ideologieën hekelen deze volkeren, de eerste omdat ze voor vrijheid en macht staan, de tweede omdat zij joods is. Vooral extreemlinks zal in alle toonaarden ontkennen anti-Semitisch te zijn, maar weigert doodleuk eenzelfde licht over de schanddaden van Arabische en Afrikaanse regimes te laten schijnen als over de misdaden van Israël.

Nog minder bekend is dat de twee ideologieën beiden kraken voorstaan. Ze vinden wonen een recht, eigendomsrecht een grondwettelijk fossiel. Extreemrechts is niet zo actief met kraken als haar linkse broertje, maar heeft eveneens fel actie gevoerd tegen het nu doorgevoerde kraakverbod. Toch wel vreemd voor extreemrechts, want wordt de sterkste verdediging van het eigendomsrecht niet traditioneel op rechts gevoerd?

U ziet dat Kafka en haar ideologie zelf verwant is aan het extreemrechts dat collectief veracht wordt. De ÉénVandaag-redactie heeft hier klaarblijkelijk geen benul van. Zo heeft extreemlinks weer haar woordje gedaan, met dank aan de algemeen heersende onwetendheid.

Nuttige bronnen:
Het rode gezicht van extreemrechts
Kafka tegen libertarisme
Extreemrechts voor kraken

De ideologische agenda van de Nieuwe Atheïsten

Je hoeft niet in God te geloven om te erkennen dat Hij een zeer machtig man is. Het overgrote deel van de mensheid gelooft in Hem. En dan niet zoals wij ook in wolken geloven, maar met passie en vol overtuiging. God is voor hen de spil waar het Al om draait.

Toch moeten wij af van God. Tenminste, dat is de overtuiging van biologen als Richard Dawkins. Getooid met de veren van wetenschap voeren ze filippica’s tegen religie en alles wat er in hun ogen mee te maken heeft.

Gezien de ontwikkelingen in hun eigen vakgebied is dat nogal vreemd. Als er iets is wat neurocognitief onderzoek laat zien, dan is het namelijk dat geloof zo diep in de menselijke geest geworteld is, dat het onuitwisbaar is. Rationeel kan de mens wel de overtuiging hebben dat er geen God is, zijn onderbewustzijn gaat er vaak vanuit dat er een hogere macht bestaat. Religie uitroeien is gezien dit feit even dwaas als taal de wereld uit helpen.

Waarom zijn de biologen dan zo anti-religieus? Voor een deel komt dat door de lange geschiedenis van tegenstand op geloof in de Westerse academie. Figuren als Dawkins staan in deze traditie. Hun betogen zijn daarmee eerder marxistisch en progressief dan wetenschappelijk. Een boek The God Delusion is veel politiek dan ze op het eerste gezicht lijken. Sterker nog, het is een politiek program, gericht op omverwerping van traditie en vestiging van een liberale, progressieve utopie.

De politieke aard van het Nieuw Atheïsme komt ook naar voren in een recent opinieartikel in de Volkskrant. ‘Religie is van sociale lijm tot kruidvat verworden’, schrijft Tim van Opijnen. ‘Het scheidt de mensheid meer dan het haar bindt. (…) In de naam van tolerantie wordt religie in stand gehouden en dat gaat ten koste van humanistische waarden en gelijkheidsbeginselen.’ De auteur geeft goed weer wat zijn werkelijke bezwaren tegen religie zijn. Het is niet dat religie geen ware kennis over het wezen der dingen oplevert, nee: geloof gaat tegen diversiteit in, tegen tolerantie, tegen gelijkheid. Ofwel: religie strookt niet met hoe Van Opijnen vind dat de wereld eruit moet zien.

Naast het misbruik van wetenschap en het latente progressivisme ergert mij de enorme historische naïviteit die aan deze visie ten grondslag ligt. Een religie als het christendom heeft juist het idee dat all men are created equal gemeengoed gemaakt. Tolerantie is juist het product van de protestantse erkenning van de individuele relatie met God als belangrijker dan kerkelijke hiërarchie of maatschappelijke stand. Humanistische waarden komen juist uit het christendom voort. Lees Petrarca en Erasmus maar.

De geschiedenisles kan nog langer duren, want een natuurwetenschapper (geneeskundige, om precies te zijn) als Van Opijnen heeft geen enkel historisch besef. Evenmin inzicht in wat er in de huidige tijd gebeurt. Religie is nu een kruidvat geworden, stelt hij. Is dat zo? Wie naar de wereldkaart kijkt, ziet slechts een dozijn conflicten veroorzaakt door religieuze onenigheid. Het overgrote deel van de oorlogen gaan nog steeds over geld, macht, olie, grond, ras. En dan is het niet eens zo erg als een jaar of vijftig geleden. Toen stierven miljoenen om de progressieve droom van een utopie te verwezenlijk. Waarom is Van Opijnen onbekend met deze geschiedenis? Domweg onwetendheid, of een ideologische agenda?

De achterkant van het Darwinisme

De evolutietheorie van Darwin wordt door haar apologeten vaak voorgesteld als absolute, universele waarheid. Zulk een geloof in de resultaten van wetenschap is een goed antidotum tegen week postmodernisme, maar biedt weinig inzicht in het wezen van Darwinisme zelf.

Wie het Darwinistische natuurbegrip vergelijkt met die van het Aristotelianisme, ziet dat zij een totaal andere visie op het individu (zowel menselijk als dierlijk) hebben. Centraal begrip in Aristoteles’ opvatting van de natuur is telos, ‘doel’ of ‘voltooiing’. Ieder levend wezen heeft een potentie om zich om iets te worden. De mens heeft de potentie om redelijk te worden. Dat is waar hij zich mee onderscheidt, wat hem mens maakt. Voor realisatie van die potentie moeten voorwaarden geschept worden. Zo moet er een polis komen, een gemeenschap van mensen die regeren en geregeerd worden. Alleen daarin kan de mens redelijk worden. Vandaar dat hij een zoön politikon is: een dier dat ontplooiing vindt in de polis.

Darwin ontzegt de mens een telos. Daarmee gaat het primaat van de mens verloren. Daarvoor in de plaats komt selectie. De processen van natuurlijke en seksuele selectie hebben bepaald en bepalen nog steeds wie de mens is; wat zijn behoeften zijn; hoe hij het beste kan leven. Niet de levenskracht van de mens staat voorop, maar de macht van supraindividuele processen. De verwantschap van het Darwinisme met het vrije markt-liberalisme is hier niet moeilijk te zien. Beiden stellen de ‘onzichtbare hand’ die boven onze hoofden zweeft voorop. Alle retoriek over ‘individuele verantwoordelijkheid’ ten spijt, moet de mens hier aan importantie inboeten. Het klassiek humanisme dat uit Aristoteles’ teleologische opvatting van de natuur voortkwam, is binnen de kaders van het Darwinisme geen noodzaak meer.

Selectie zoals Darwin die opvat introduceert ook een subjectivistisch element in het denken over de mens. De menselijke soort is aangepast aan bepaalde omstandigheden. Wat hem zoet is, smaakt de andere soort zuur. Aannemend dat selectie soorten doet verschillen kan gesteld worden dat zij ook binnen de soort diversiteit bewerkstelligt. Het universele, absolute Goede is wat mij met mijn unieke genen voordeel levert – of wat hooguit mijn soort ten goede komt.

Etty’s dictatuur van de gelijkheid

Het is een van de wonderlijkste gevolgen van ideologische schizofrenie dat in Nederland voormalig communisten de morele high ground bezetten. Waar op een ieder die als puber eens het Horst Wessel-lied heeft gezongen damnatio memoriae toegepast wordt, mogen radicaal-linkse figuren tot in de lengte der dagen fulmineren tegen het christendom, tegen de vrije markt, tegen alles waar in Mao’s rode boekje kwaad over gesproken wordt. Dan nog het ergste: van de twee morele ijkpunten van de moderne tijd, de Tweede Wereldoorlog en de Apartheid, mogen ze onbeperkt gebruiken om karaktermoord te plegen, terwijl ze zelf jarenlang trouw hebben gezworen aan regimes die tientallen miljoenen mensen ombrachten. Het is ultieme hypocrisie.

De opperwicht die in Nederland de socialistische terreurbende leidt, is Elsbeth Etty. In het NRC Handelsblad geeft zij een schoolvoorbeeld van linkse zwartmakerij. Doelwit is Marike Stellinga, redacteur van Elsevier. Stellinga is van het type liberaal dat mensen binnen de grenzen van de redelijkheid wil laten leven zoals zij willen leven. Dus willen vrouwen helemaal niet fulltime werken, dan moeten ze dat vooral niet doen. Deze vrijheid is Etty een doorn in het oog. Zij staat immers gelijkheid in de weg. En als mensen niet gelijk zijn dan… (Tja, nu vraagt u zich af, wat dan? Helaas, hier stopt de argumentatietrein.)

U raadt het: vrijheid is ondergeschikt aan gelijkheid. Dwang is dus gerechtvaardigd. Goh, hebben wij deze denktrant niet eerder gezien?

Terug naar zwartmakerij. Etty doet Stellinga’s argument dat vrouwen niet willen werken ‘denken aan de bewering van blanke werkgevers in Zuid-Afrika die ooit vertelden hoe blij en tevree hun domme zwartjes waren.’ De vergelijking gaat verder. De huidige situatie – mannen fulltime, vrouwen deeltijd – is Apartheid. Overal is onderdrukking, overal bezwijken vrouwen onder de zware last van verwachtingspatronen en glazen plafonds. Wij moeten niet verrast zijn als vrouwelijk Nederland uiteindelijk in concentratiekampen eindigt, vermorzeld door hun eigen mannen.

De gedachte achter deze vergelijking is dat onderscheid maken op basis van geslacht even abject is als op basis van ras. Immers: behalve wat fysiologische verschillen zijn mannen en vrouwen bij geboorte vrijwel gelijk. Wie ook maar enig gezond verstand heeft, weet dat dit ideologische onzin is. Waar negers en blanken alleen qua huidskleur verschillen, is de natuur van mannen en vrouwen wezenlijk verschillend. Zo zijn mannen relatief agressief en competitief. Ze houden eerder het hoofd koel en bekijken de zaak rationeel. Vrouwen zijn empathischer ingesteld, meer gericht op het sociale.

Vele toevoegingen kunnen gedaan en nuances gemaakt worden, maar daar is meer dan genoeg over geschreven. Het welbekende Men are from Mars, women from Venus is nog steeds overal verkrijgbaar, verkenningen van de menselijke natuur door evolutionaire psychologen verschijnen in tientallen per jaar. Niettemin blijft de betrouwbaarste handleiding tot de mannelijke en vrouwelijke natuur de literatuur: Austen, Tolstoj, Plato, en zo verder. Zij bieden veel dieper inzicht in het wezen der dingen dan de ideologische platitudes van feministen.

Haat, ressentiment, jaloezie: dat is de grondstemming van het socialisme. Een hedendaagse uitdrager ervan, Elsbeth Etty, haat de mens voor wat zij is: mannelijk en vrouwelijk, arm en rijk, werkend of verzorgend, religieus of niet-gelovig. Zij streeft naar verwoesting, tot alleen woestenij over is, een uitgestrekte vlakte waar geen grassprietje bovenuit steekt.

Pechtold en de eeuwige terugkeer van de Sterke Man

Nieuw Paars lijkt opgestaan, en wel in de persoon van Alexander Pechtold. De D66-leider belichaamt alles waar Paars voor stond: vrijzinnigheid, relativisme, individualisme, autonomie, kosmopolitisme, anti-christendom en voor alles tegen traditie. Het maakt hem vooral onder jonge, hoogopgeleide kiezers mateloos populair. Onder Alexander mag je weer gewoon doen wat je zelf wilt, zonder het gezeik van ‘de’ kerk, zonder de christelijk-linkse betutteling.

Waar zulk een instelling toe leidt, dienen wij te weten. Decennia van sociaal-liberaal beleid, culminerend in Paars, hebben verwoestende effecten gehad. Onder het mom van individuele ontplooiing is de leraar gedegradeerd tot procescoach. Traditionele samenlevingsvormen zijn vernietigd uit naam van autonomie en ‘zelfstandigheid’. Wat over was van een vitale cultuur is door multicultureel beleid naar de geschiedenisboeken verwezen.

De woestenij die deze verwoesting achterlaat heeft een moreel vacuüm gecreëerd in de Nederlandse samenleving. Gezag is afwezig, visie is er niet meer. In dit vacuüm ontstaat vanzelf de roep om een Sterke Man. In 2002 was dat Pim Fortuyn, paradoxaal genoeg de man die als eerste wees op de gevaren van het verval. Heden ten dage is het Geert Wilders, een man die zowel qua intellect als qua karakter de mindere van Fortuyn is, en daarom ook visie op de Westerse beschaving en de Nederlandse samenleving in het bijzonder mist.

Een democratie kan niet leven in de hand van de Sterke Man. Vroeg of laat zal hij het vermorzelen. Het is daarom zaak te voorkomen dat het volk in de ban raakt van haar leiders. Het volk moet een sterke ruggengraat hebben, waardoor zij voor haar wel en wee niet afhankelijk is van een demagoog. Daar zijn we, zo lijkt me, het allemaal over eens.

Maar hoe sterk je de ruggengraat? Alexander Pechtold faalt hier keihard. Hij heeft niet eens een visie. Over de socialisten kon je alles zeggen, maar ze hadden een uitgewerkte visie op hoe de samenleving werkt en moet werken. Niets van dat bij D66. Daar tellen alleen individuele vrijheid, doen waar je zin in hebt. De vraag naar een goede samenleving blijft onbeantwoord. Pechtold wil überhaupt zo weinig mogelijk samenleving.

Draagt de D66 als regeringspartij niet verder bij aan de afbrokkeling van de Nederlandse cultuur, dan zet zij zich wel in voor behoud van de deplorabele staat daarvan. De partij zal daarom geen oplossing kunnen bieden voor het probleem dat de Sterke Man voortbrengt: de komst van een vreemde religie in een cultureel landschap dat in puinhopen ligt.

Met Pechtold als premier keert Paars terug in de Kamer. Fortuyn wordt vergeten, de roep om gemeenschapszin gesmoord. Ontaarde vrijheid en autonomie zullen weer (of nog steeds?) hoogtij vieren, waardoor problemen verergeren. Overlast neemt toe, onderwijs brokkelt verder af, de islam verovert een steeds groter deel van de publieke ruimte. In die chaos staat de Messias op. En deze maal zullen we niet gezegend zijn met een flamboyante intellectueel met communitaristische ideeën. Nee, het wordt de blonde xenofoob, of nog erger, een Leider die met groot charisma het hele volk achter zich schaart om zich eenmaal aan de macht tegen haar te keren.

‘Reaguurders’ over de SGP

De Staatkundig-Gereformeerde Partij belichaamt alles waar de GeenStijl-redactie een hekel aan heeft. De partij is religieus, traditioneel en onliberaal. Hoofdzonde is echter dat zij niet in gelijkheid gelooft. Zo acht de SGP het christendom superieur aan de islam. Een orthodoxe dominee die naastenliefde uitdraagt is simpelweg meer waard dan een imam die de onderwerping van ongelovigen predikt. Natuurlijk hartstikke fout. Religies zijn namelijk allemaal even waardeloos. Aldus de GeenStijl-redactie. Een deel van de reaguurders denkt er duidelijk anders over:

‘Eens met Kees [van der Staaij, RS]‘
‘Moeite met begrijpend lezen, Mutsaerts? Ik ben zo atheïstisch als de pest, maar ik ben het wel met hem eens dat het christendom onderdeel is van de Nederlandse cultuur en daarom anders bekeken dient te worden dan bijvoorbeeld de islam. Dat vindt overigens bijna iedereen hier, want laten onze kinderen toch ook in Sinterklaas geloven en niet in één of ander oosters sprookje?’
‘Kees for president. Mutsaerts koop eens een nieuwe langspeelplaat. Die van jou heeft een kras.’
‘We zijn hier produkt van een samenleving op gristelijke grondslag, of we het nu leuk vinden of niet. Van der Staaij komt gewoon op voor z’n geboorterecht en ik kan hem geen ongelijk geven.’
‘Met de instelling van SGP is de enige manier om de ideologische islam aan te pakken. Wilders kent geen identiteit, en CDA loopt het gelijkheidsbeginsel achterna en lopen dan op een gegeven moment vanzelf tegen de lamp op.’
‘Kan Kees alleen maar gelijk geven. Beetje sneu Kees op zijn achtergrond i.p.v. zijn uitlatingen te bekritiseren.’
‘Respect voor Kees. Gewoon iemand met principes die ze durft uit te dragen. Beter dan het gedeelte van de reaguurders die niet liever doen dan bashen van alles wat voor hen onbekend is.’
‘Kees van der Staaij is geweldig. En hierin heeft hij eigenlijk groot gelijk, hoe belachelijk het ook klinkt. De Nederlandse gristenen zijn misschien dom of geloven in sprookjes, maar ze zijn nauwelijks gevaarlijk, in tegenstelling tot imams die oorlog en terreur preken.’

Feminisme en de dictatuur van de gelijkheid

De moderne tijd wordt gekenmerkt door een merkwaardige ontwikkeling, en wel richting gelijkheid.  Waar in de oude wereld het vanzelfsprekend werd geacht dat de arbeider andere rechten en plichten heeft dan een aristocraat, is nu elk onderscheid in klasse taboe. Maar gelijkheid gaat verder. Het sijpelt zelfs door naar de verhouding der geslachten. Zo worden vrouwen geacht evenveel te werken als mannen. Ze moeten dientengevolge evenveel topfuncties te vervullen.

Dat dit streven tegen de natuurlijke orde in gaat, is overduidelijk. Vrouwen willen vaak helemaal niet zo graag werken. Als de kinderwens groeit, meestal in de dertig, geven ze zorg voor het gezin prioriteit boven werk. Dit is feministen een doorn in het oog. Vrouwen zijn door deze wens immers anders, dus niet gelijk.

Maar waarom zou je gelijk moeten zijn? Het uitgangspunt van het feminisme is dat mannen en vrouwen van nature gelijk zijn. Verschillen zijn het product van nurture, niet nature. Een hopeloos achterhaalde visie. Wat de klassieke filosofen al wisten, heeft moderne wetenschap bewezen: mannen en vrouwen zijn anders geschapen. Ze hebben een andere natuur. Daarbij hoort ook, zo kunnen we stellen, een andere rol in gezin en samenleving.

De drang naar gelijkheid heeft in Noorwegen tot een quota geleidt. Veertig procent van de bestuursraad moet daar vrouw zijn. Dit heeft schrikbarende gevolgen gehad. Vele talentvolle jonge mannen hebben hun carriére vroegtijdig beëindigd zien worden. Er is een nomenclatura van enkele tientallen vrouwen ontstaan die, omdat ze zoveel functies vervullen, zeer machtig zijn. Ook zijn er vrouwen aangesteld die niet capabel genoeg zijn of de ervaring missen.

Maar het echte probleem zit dieper. Dat is de genadeloze dwang waarmee de Noorse overheid eenvormigheid oplegt. Sociale orde wordt vernietigd onder het mom van gelijkheid. Paradoxaal genoeg verdwijnt daarmee juist de diversiteit waar feministen naar zeggen te streven. Hier zien wij het ware gezicht van het feminisme. Zij is een revolutionaire ideologie die de rijke diversiteit van een gezonde samenleving verwerpt en daarvoor een egalitaire utopie in de plaats wil stellen.